Częste wizyty w toalecie – choroba układu moczowego?

27 kwietnia 2015

Odpowiednia higiena układu moczowego, właściwa dieta oraz kontrolne badania mogą nas uchronić przed poważnymi schorzeniami. Warto więc zatem mieć świadomość, jakie dolegliwości mogą oznaczać poważne choroby układu moczowego.

Objawy takie jak częstomocz (oddawanie moczu częściej niż 8 razy na dobę spowodowane bolesnymi parciami, które wywołują skurcze pęcherza podczas jego wypełniania), nagła i niepohamowana potrzeba oddawania moczu, a także jego nietrzymanie, przy braku chorób uzasadniających te objawy, mogą oznaczać schorzenie nazywane pęcherzem nadreaktywnym (OAB ang. overactive bladder).

Przyczyny

Bezpośrednią przyczyną nadreaktywności pęcherza są zaburzenia funkcjonowania nerwów, które odpowiadają za działanie układu moczowego. Mogą one wynikać z uszkodzenia mechanicznego układu nerwowego. Pęcherz nadreaktywny występuje też w przebiegu takich chorób, jak cukrzyca, choroba Parkinsona, choroba Alzheimera, czy stwardnienie rozsiane.

Diagnozowanie

Objawy podobne do pęcherza nadreaktywnego wywołuje wiele innych chorób, dlatego też należy je wykluczyć, wykonując odpowiednie badania. Niezbędne jest oczywiście badanie moczu, wykonuje się również test wkładkowy (polega na pomiarze ilości wyciekającego moczu), USG jamy brzusznej oraz badanie urodynamiczne. Na ostatnie z nich składa się kilka testów mierzących ilość oddawanego moczu, czas jego oddawania, ciśnienie wewnątrz pęcherza i odbytnicy oraz napięcie mięśni, które zatrzymują mocz. Jeśli występuje podejrzenie zaburzeń układu nerwowego potrzebne jest zlecenie rezonansu magnetycznego. W obserwacji tego schorzenia bardzo przydatne są dzienniczki mikcji, w których pacjent uwzględnia częstotliwość oddawania moczu, jego ilość, a także dolegliwości temu towarzyszące.

Leczenie

Leczenie polega na podawaniu preparatów ograniczających nadmierne skurcze pęcherza. Są to zazwyczaj leki antycholinergiczne i spazmolityczne, rozkurczające mięśnie gładkie. Oprócz leków podawanych doustnie zdarza się stosować substancje dopęcherzowe – miejscowo znieczulające, np. lingokainę. Czasami stosuje się również preparaty estrogenowe przyjmowane dopochwowo. Niestety obecnie żaden z leków nie jest w pełni skuteczny. Kolejnym etapem leczenia jest podawanie neurotoksyn. Gdy również ich stosowanie nie przynosi pacjentowi ulgi, sięga się po rozwiązania chirurgiczne. Uznawane są jednak za ostateczność w przypadkach, kiedy dolegliwości są nazbyt trudne do zniesienia, bądź gdy istnieje zagrożenie uszkodzenia górnych dróg moczowych. Rzadziej wykorzystywane są również takie metody walki z syndromem nadreaktywnego pęcherza jak neuromodulacja, czyli elektrostymulacja nerwów za pomocą elektrod, lub biofeedback. Polega ona na tym, że skurcz pęcherza i związane z nim zmiany ciśnienia są sygnalizowane przez dźwięk i obraz. Natężenie dźwięku wzrasta wraz ze wzrostem ciśnienia. Innymi słowy, skurcz pęcherza wywołują określone sygnały, dzięki czemu pacjent może podjąć próby zahamowania skurczu i powstrzymać nietrzymanie moczu.